Een heel nieuw leven

Mooi om te zien dat je na ruim een jaar ouderschap toch het ritme lijkt te gaan vinden waarin de balans tussen leven, werken, vrienden, familie en thuis steeds meer als een echte balans gaat voelen.
Doe ik dingen nu ineens hele anders? Nee. Is het allemaal ook zo echt anders geworden? Nee. Het is het besef dat wanneer je nu niet optimaal geniet van wat het leven met een opgroeiend kind je te beiden heeft, je misschien wel net als velen in mijn omgeving moet zeggen dat je achteraf meer bewust van deze momenten had moeten genieten. Dat gaat mij niet gebeuren!
Elke dag begint met een lach van die kleine meid die het ook iedere dag weer voor elkaar krijgt om me te verrassen. Met wat ze kan, met wat ze doet, met hoe ze lacht, met hoe ze reageert. Het is inderdaad een klein wondertje als je ziet hoeveel en hoe snel alles zicht ontwikkelt.
De weekenden staan steeds meer in het teken van met zijn 3’en leuke dingen doen en relaxen. Genieten van en met elkaar. Thuis, om het huis en in de buurt. Soms een afspraak maar bij voorkeur niet. Tja, dat is inderdaad een heel nieuw leven. Dit had ik je 4 jaar geleden niet kunnen voorspellen.

Heerlijk van hemel naar hel en weer terug

Ik blijf het toch mooi vinden hoe je, als je niet oppast, een continu twijfelende, ietwat ontevreden en naar meer verlangende ouder kan zijn. Ik weet niet of rupsje nooitgenoeg helemaal de goede parallel is (ik ben nog niet bij die verhaaltjes), maar als dat enigszins gaat over wat de naam zegt dan is dat ook een risico dat je als ouder loopt, ouder nooitgenoeg of ouder hetkantochanders.

Hoe kan het toch dat een dag met je kleintje het ene moment het mooiste moment van je leven kan zijn en ongeveer 10 minuten later lijkt alsof er geen einde gaat komen aan het drama dat gemaakt wordt door de kleine dame? Beter nog, hoe kan het dat er van dat soort momenten er wel 20 in een dag zitten?

Wij hebben samen een heerlijk vader, dochter weekend. Mama is een weekend naar Londen en dus is het hééééle weekend van ons. Maar eerlijk is eerlijk een héééél weekend bestaat eigenlijk niet meer. Op dit moment is ritme en regelmaat van belang dus moet je het meer hebben van momenten en daar je hééééle weekend gevoel aan verbinden. Het is toch een beetje weekend van aan elkaar geplakte momenten met slaapjes tussendoor. Als ik het goed bekijk best druk in je eentje.

Maar hoe komt dat nou? Maakt dat mij een slecht georganiseerde vader? Blijf ik nu teveel hangen in mijn ‘alles moet kunnen’ attitude van voor dat we een kind hadden? Maak ik me gewoon te druk en moet ik gewoon genieten? Is dit nu zo’n voorbeeld van die moderne ouders die altijd maar twijfelen over alles en daarom nergens echt van genieten of aan toe komen?

Ach, ik mag mezelf ook wel wat twijfel gunnen. Het is ook inderdaad wel zo dat ik in een weekend als dit erg veel plan, 2 bezichtigingen van mijn appartement (dat was de zaterdagochtend), even aansluitend een bakkie thee bij vrienden met Juuls, in de avond een hapje eten met de kleine bij een vriend, zondag nog even naar mijn ouders en vergeet die pannenkoek niet die we vrijdag hebben gegeten. En o ja er moet er ook nog eentje regelmatig slapen want anders is ze echt niet te genieten. Gelukkig kan ik het goed hebben als ze huilt vanwege verveling, vermoeidheid of gewoon omdat ze chagrijnig is. Want die momenten zijn er geregeld. Maar nog steeds is het zo dat de verhouding lach en huil momenten erg doorslaan naar het lachen, spelen en delen.

Kortom, ik heb een heerlijk weekend gehad met mijn dochter, maar ben erg blij dat haar moeder straks weer lekker thuis is.

Een compleet nieuw leven?

Wel mooi om deze week in diverse media te horen en te lezen over 2 moeders die het moeder zijn minder roze schetsen dan je normaliter tegenkomt in literatuur of sociaal wenselijke uitingen die we onderling uitwisselen. Wel opvallend hoe stereotype de ‘het is geweldig’ ouders het ouderschap kunnen brengen maar hoe idem stereotype deze ‘het is echt niet alleen maar leuk’ moeders het ouderschap benoemen.
De essentie van het ouder zijn zit hem in de nuances van de keuzes die je (hebt ge)maakt. Dat begint met hoe bewust je het ouderschap verkiest boven het kinderloze bestaan. Doet me terugdenken toen ik aan mijn eerste baan begon, geen idee wat het precies zou zijn werken, maar zoveel mensen die het doen en de meesten lijken er happy mee te zijn.
Ik heb altijd vader willen worden en nu ik het ben is het ook werkelijk waar fantastisch. Wat niet wil zeggen dat ik na het eerste jaar gewoon doodmoe ben, regelmatig me afvraag hoe ik dit in vredesnaam ga volhouden met werken, een relatie, familie, vrienden en ook nog een kind dat volledig afhankelijk is van ons als vader en moeder. Inderdaad heeft het impact op je relatie. De ene dag kruip je dichter naar elkaar toe, gedeelde smart is halve smart. En andere dagen denk je, nu even niet en is er even minder toenadering. De kunst is dit te herkennen en accepteren.
Het is redelijk eenvoudig, je oude leven is niet meer, je nieuwe leven ken je niet. Je hebt gewoon tijd nodig om er aan te wennen en duidelijk is dat hoe meer je blijft ‘hangen’ in je oude leven hoe moeilijker het is om het nieuwe ritme op te pakken en daarvan de lol in te zien. Op sommige momenten beperkter dan vroeger, andere momenten veel rijker. Dat is de zoektocht waarbij het alleen wel lastig is dat wanneer je concludeert dat de balans niet goed uitpakt je wel vast zit aan dat kleine schepseltje dat je mede hebt gecreëerd. Misschien dat het daarom voor veel mensen een overlevingsmechanisme is om maar heel hard te roepen dat het top is, dat je er veel voor terug krijgt en nog wat van die teksten.
Ik kan zeggen dat ik mijn oude leven nog niet helemaal heb los gelaten, dat veroorzaakt frustratie bij mezelf en daarmee ook binnen mijn relatie. Maar ik merk ook dat naarmate ik het meer loslaat en accepteer dat de situatie nu is zoals hij is, ik steeds meer geniet van de rust, de regelmaat en de kleine dingen die het gezinsleven met zich meebrengen. Geen groteske zaken meer als meerdaagse trips met weinig slaap, spontane feesten, impulsief reageren op leuke voorstellen of gewoon zaterdag lekker doordrinken tot je niet meer kan. Nee de kleine dingen zoals samen met de kleine meid douchen en lachen om water in je gezicht, samen boodschappen doen op de fiets en liedjes zingen (lalalala liedjes dan), met zijn 3’en een lekker stuk lopen en wat drinken en natuurlijk het installeren van de oppas en lekker samen op stap :-)
Mijn oude leven is niet meer, ik mis het soms nog wel. Mijn nieuwe leven is steeds leuker, ik heb zin in het vervolg. Ik leer hele nieuwe kanten van mezelf kennen, ik kan minder geven naar anderen (werk, vrienden en familie) maar geef des te meer aan mijn eigen gezin en last but not least ik zie een klein dametje opgroeien op basis van de opvoeding die wij samen geven. Perfectie zal het niet zijn maar voor mij zit het er dicht tegenaan!

Blues, boeken, werk en vrienden

Dit is een stukje mijmeren op zondagmorgen:

Na een periode van zelf ziek zijn, je vrouw die ziek is en je dochter die ziek is, is het soms best lastig om de lol van alles in te bijven zien. Maar eerlijk is eerlijk, een dag met een vrolijk meisje in huis en lekker met haar op stap zijn doet echt wonderen met je herinnering van de 2 weken daarvoor.
Ik zit nu lekker in de hoek van de bank, blues op de achtergrond, mijn boek even weggelegd om dit stukje te schrijven en terugdenkend aan een gezellige avond gisteren met een aantal vrienden. De kleine meid was er het eerste uur bij en het is zo mooi om te zien hoe ze tussen al die mannen lekker op haar stoel zit, te kijken, te luisteren en zelf mee te kwekken. Schuifelt door de kamer, geeft aan wat ze wil, iedereen aanwezig beweegt mee en is niet direct met haar bezig maar houdt haar wel in de gaten. Een mooi samenkomen van een avond bier, vlees en stoere verhalen en een meisje van 1 jaar dat op haar kont zittend door de kamer schuifelt op weg naar de deur die ze open en dicht kan doen tot ze een ons weegt.
Dit zijn wel de momenten waarop ik me besef hoe heerlijk mijn leven is. Slapeloze momenten horen er bij, voorspelbaarheid ligt niet meer in mijn eigen hand, maar de momenten waarop je aangenaam verrast wordt zijn een mooie aanvulling op mijn dagen. Een weekend als dit maakt dat je weer begrijpt dat het leven goed is als je het leeft zoals het komt, niet te veel eisen, niet te veel willen, gewoon genieten van wat er gaande is.
Eerder deze week, een paar dagen vrij, continu bezig met je werk (ook al wil je dat niet) en het gevoel dat de druk op een werkende vader onevenredig groot kan zijn. Hoe hou je de balans tussen werk en privé gezond? Is het relevant wat anderen vinden en denken? Wat wil ik zelf?
Als ik straks mijn rondje hardloop, of met de kleine op de fiets samen een liedje ‘zing’ dan twijfel ik geen moment aan wat ik wil. Zodra de sociale context erbij komt dan is het een optelsom van vele factoren die mij vragen balans te vinden. Niet het hebben van een kind is een ding, het is alles er omheen dat maakt dat je jezelf blijft afvragen wat goed is en wat moet. Misschien is het stoppen met afvragen wel de beste keuze. Leef mijn leven zoals het is, anderen oordelen toch wel dus neem het zoals het goed voelt.
Ik ga mijn meisje uit bed halen: het is tijd voor een knuffel.

Ziek

Vandaag is ons meisje ziek. Al de derde dag dat ze koorts heeft, hangerig is en zelfs overgeeft. Niets is zo lastig als een kind dat ziek is maar niet precies kan aangeven waar het nu in zit. Zijn het de tandjes? Is het echt griep? Heeft ze last van haar oortje? Eet ze goed, slaapt ze goed? Kortom veel vragen en eigenlijk maar 1 manier om er mee om te gaan: goed opletten en er gewoon zijn.

Stiekem is het ook heel mooi, de kleine hangt in je armen, hoofdje weggedraaid op je schouder en ze geeft zich volledig over aan je. Ik heb me nog nooit zo belangrijk gevoeld als op dat soort momenten. Ik mag er niet van genieten maar doe het toch.

Lastiger is dat je in dit soort gevallen het meisje thuis houdt en dus ook zelf thuis moet zijn. Er wordt niet gelet op de overvolle werkagenda, de stress die je al hebt zonder deze extra dag die er tussenuit valt en het feit dat je op een dag als deze niet even lekker gaat zitten om een stuk te lezen of te schrijven aangezien tante pollewop ieder moment weer van zich kan laten horen. Dat zijn de moeilijke momenten.

Maar bovenal is het het machteloze gevoel van niets kunnen doen. Aankijken, temperaturen, water geven, luier verschonen, bedje verschonen, meisje knuffelen, eten verzorgen, wasje aanzetten, nog even knuffelen, nog wat drinken en wat eten. De hele dat gaat zo door. De slaapje zijn (te) kort maar alles wat ze slaap is mooi meegenomen.

Ondertussen zie ik op mijn telefoon mailtjes binnenkomen, denk ik aan in welk overleg ik nu gezeten had, vraag ik me af waarom ik niets terughoor over dat overleg van 10 uur en vraag me af of ik dit de komende weken nog wel weggewerkt ga krijgen. En rustig begint de stress voelbaar te worden die ik het liefst ver weg houdt Op het werk wordt door sommigen al met argusogen gekeken naar de maandag thuiswerkdag en daar gaan dit soort extra dagen niet aanwezig niet bij helpen. Tja, mijn probleem? Eigenlijk niet, ik ben goed in mijn werk, biedt meer dan voldoende waarde voor mijn team en bedrijf maar zit even in een levensfase die normaliter 10 tot 15 jaar eerder zou komen in het leven. Deal with it!

Alweer 1 jaar

Twee weken geleden was het zover: de eerste verjaardag was daar. Een hoogtepunt voor met name ons als ouders. Eigenlijk vier je meer het 1 jaar ouders zijn dan de eerste verjaardag van de kleine meid. Voor ons is deze dag een hele happening en een mijlpaal, voor de kleine is het gewoon een andere dag waarbij wel opvalt dat er in plaats van een paar mensen ineens 30 man in de woonkamer staan die allemaal een liedje zingen.

Het is alweer even geleden dat ik achter mijn scherm ben gaan zitten om mijn Newborn Daddy updates bij te werken. Niet omdat ik het niet zou willen, het blijft leuk om stukjes te schrijven en te delen wat er in het nieuwe leven allemaal gaande is, maar meer omdat je, ondanks de 24 uur die er in een dag zitten, niet aan toe komt.

Regelmatig vraag ik mezelf af of ik altijd al zo’n structureel tekort aan tijd heb ervaren. En misschien was dat altijd wel zo maar dan met name door de keuzes die ik zelf niet maakte. Nu is het niet meer alleen ikzelf die invloed heeft op mijn tijd en tijdbesteding. De kleine dame is een bepalende factor van ’s morgens half 7 tot zeker ’s avonds half 8. Daarbinnen is het prima mogelijk om tijd voor jezelf te creëren maar dan wel in afstemming met je partner, de oppas of andere hulplijnen die je in weet te schakelen.

Maar even terug naar de verjaardag. Als je de intentie hebt de eerste verjaardag klein te vieren dan kom je er al snel achter dat niet alleen voor feesten organiseren het selecteren van vrienden, familie, kennissen en vage bekenden een lastige klus is. Wie is er wel en wie is er niet bij. Een eerste rondje maakt dat je op ruim 40 man uitkomt, een tweede ronde eindigen we net boven de 30. Dat moet dan maar, is wel gezellig ook, toch?

Het mooiste aan de verjaardag dat je met zijn 3’en begint aan de dag. Je staat daar samen aan het bed van die kleine te zingen, ook dat doe je nu nog voor jezelf. Je hebt een leuk cadeautje (natuurlijk een boek) en hoopt dat de anderen het vanmiddag niet te gek maken met de cadeaus. Maar bovenal merk ik is het een mijlpaal voor ons samen, we hebben ons door het zware eerste jaar heen geslagen. We hebben het punt bereikt waarop het allemaal makkelijker moet gaan worden, toch?

Ach, weet je, het is geen zwaar leven maar met name een ander leven. Hoe eerder je dat hebt geaccepteerd hoe sneller je van het leven kunt gaan genieten. Het hebben van 2 full-time banen met redelijk wat impact, het hebben van een superlieven en eigenlijke makkelijke dochter en de wens om naast samen tijd te hebben ook sociaal nog aan de weg te timmeren is gebleken een te zware route te zijn. Dus is het kiezen tussen belangrijke zaken een kunst geworden. Daarbij is misschien nog wel het belangrijkste om in de gaten te houden je eigen teleurstelling dat toch echt niet alles tegelijk kan.

Ik durf te stellen dat ik een leven leidt dat ik altijd heb gewild, dat het niet het makkelijkste jaar van mijnleven is geweest maar wel veruit het mooiste en meest leerzame. Ik kan en mag mijn dochter verzorgen samen met mijn vrouw, ik mag daarnaast werken aan mijn ontwikkeling door middel van partner zijn, papa zijn en werknemer zijn, ik kan sporten en trainen voor een marathon en we pakken ondertussen ook het eten en drinken buiten de deur weer op. Inderdaad was het eerste jaar zwaar maar elke minuut is de moeite waard geweest. Ik ben een Newborn Daddy die op zoek blijft en van die zoektocht geniet!

De tijd vliegt voorbij en je vliegt gewoon lekker mee

Het is werkelijk waar een heel nieuw leven dat je hebt zodra je leven met een kind verrijkt is. Alle clichés kloppen en dat geef je, initieel schoorvoetend, steeds makkelijker toe ook. Je begint er zelf wat aan te wennen. Je begint te wennen aan het feit dat eigenlijk de meeste afspraken die je maakt afgezegd worden, dat je geen tijd meer hebt om uitgebreid aan jezelf te besteden.
Het leven heeft een heel andere wending genomen. Elke dag start met de stralende lach van een klein wezentje waar je zielsveel van houudt, waar je alles voor over hebt en waarvoor je ook daadwerkelijk probeert om je omgegooide leven een plek te geven zodat je niet meer compleet leeggezogen bent aan het einde van de dag.
Elke dag is weer een avontuurtje als het gaat om wat je dochter nu weer heeft geleerd aan geluidjes, bewegingen, oog-hand coördinatie en draaien van de rug naar zijligging. Vroeger altijd op zoek naar grote events, zaken die impact hadden, waar je over kon vertellen. Nu tevreden met de enorme stappen die je dochter maakt, daar zou je de hele dag wel over willen vertellen maar je probeert om niet zo’n soort vader te zijn (en mislukt daar iedere keer weer in).

Maar iedere dag is met name retesnel voorbij. Als je opstaat en met de kleine bezig bent, haar wegbrengt naar de dagopvang, vervolgens aan het werk (waar het altijd druk blijft) en dan weer snel ophalen, boodschappen doen en koken. Kleine nog een fles en naar bed. Zitten, hangen, nog even wat voor het werk lezen en maar weer naar bed (op tijd want je bent moe). De volgende dag komt er al weer aan. Kortom de dagen vliegen voorbij en waar je in het begin nog probeert om het oude levensritme enigszins vast te houden ben ik nu zover dat ik het gewoon maar accepteer, dit is mijn leven en ik word er heel blij van!!!

Een mijlpaal

Wat doe je als je vrouw een lang weekend met een vriendin gaat skiën en jij alleen thuis bent. Nou vroeger wist ik het wel, op pad, feestje hier, bezoekje daar, even borrelen en lekker hangen tot 3 uur in de nacht.

Nou dat is rigoreus 720 graden omgedraaid kan ik je zeggen. Mijn doel van dit weekend was duidelijk: ik ga de kleine laten doorslapen. Dat kan natuuurlijk ook prima als je samen thuis bent maar eerlijk is eerlijk, slaaptekort kun je maar beter in je eentje afhandelen. Dat geeft minder gedoe en zeker weten minder onterechte onbegrip.

Dus zo gezegd zo gedaan. Zaterdagavond gestart met de eerste sessie. Kleine om 19:30 een laatste flesje en dan slapen tot 07:00 uur (of vlak daarbij). Nou dat was inderdaad een goed plan maar toen om 01:00 de eerste geluiden uit de kamer naast mij hoorbaar werden was het duidelijk dat we daar toch een ander idee over hadden. Als dan vanaf 01:05 tot 05:15 er in de kamer naast je een kleintje ligt te schreeuwen alsof ze omkomt van de honger, oorpijn heeft, alleen gelaten is, er nu toch echt uit moet en daarbij het meest verdrietige meisje van de wereld is dan breekt je hart maar een keer of vier a vijf.

De tweede nacht is toch al makkelijker, ook zeker een uurtje korter huilen naast je. Wel krijg je aan het einde van die nacht, met een duidelijk voelbaar slaaptekort, ook visioenen dat ze dit misschien wel een week kan volhouden. Nou 1 ding is duidelijk: IK NIET.

Maar na drie nachten heeft ze het dan toch opgegeven, ik heb een soort van gewonnen denk ik maar. Ik verwacht nog een paar nachten met onrust maar er is iemand anders in huis die heeft begrepen dat huilen ’s nachts niet de methode is om zo snel mogelijk naar de ochtend te komen: mijn dochter slaapt door!!!

Zin in een nieuw jaar

De eerste jaarwisseling met zijn drieën was een succes. Het lijkt op een nieuwe traditie die is geboren. Niet de drukte opzoeken bij anderen, naarstig op zoek naar de laatste kaarten voor een feest. Nee, gewoon lekker thuis samen en relaxed terugkijken en vooruitkijken. De buren komen voor 12’en nog even langs en na 12’en in de buurt een wijntje doen. Ondertussen in de gaten houden dat met al dat geknal de kleine niet wakker is of wordt. Maar het is duidelijk dat zo’n ouderavond op ons meer indruk maakt dan op haar, zij slaapt de hele avond alsof het de normaalste zaak is dat er zoveel knallen en lichtflitsen worden afgestoken.

Met het terug kijken op een opmerkelijk en bijzonder jaar kijk je ook automatisch vooruit. Aan het begin van 2014 was alleen voor ons nog bekend dat er gedurende het jaar een klein mensje bij zou komen, nu aan het einde van het jaar huilt, lacht en groeit ze al een paar maanden, eind 2015 zal ze vast en zeker lopen en wie weet wat nog meer. Gek hoe de ene keer de tijd te snel gaat en in andere gevallen het ook niet snel genoeg kan.

Wat is een dochter hebben toch een bijzonder geschenk. Een aanvulling en invulling op een leven waarin ik dacht alles al te hebben. Ik heb nog nooit zoveel zin gehad in het nieuwe jaar.

Elke dag iets nieuws

Wat is het toch een mooi wonder dat een kind bijna iedere dag iets nieuws leert of datgene wat ze geleerd hebben in de dagen erna perfectioneren door het onbeperkt te blijven doen. Het begint met het herkennen van je gezicht, het ontdekken van hun handen, dingen kunnen pakken, geluiden kunnen maken, schreeuwtjes geven, je lippen tuiten en met je mond ertussen blazen. Er komt geen einde aan wat er allemaal te ontdekken valt.

En dat schouwspel mogen wij iedere dag aanschouwen. Als ik anderen erover hoorde kon het me nooit zo boeien. Nu ik hetzelf meemaak vind ik dat mijn dagen niet lang genoeg kunnen zijn, dat ik teveel moet werken, dat boodschappen doen het ritme verstoord en dat slaapjes zo nu en dan ook te lang duren. Kortom ik wil de hele dag wel kijken en beleven.

De duizenden foto’s die we nu al gemaakt hebben en de tientallen filmpje op onze mobiele telefoons kijken we geregeld. De eerste keer dat ze wat vastpakt, dat ze haar voeten pakt, het eerste hapje gepureerde banaan, de tweede dag gepureerde banaan, etcetera Er zijn geen grenzen en het houdt niet op. Gelukkig maar. Iedere dag is weer een feestje.